Een kind zegt ronduit: `Ik wil jou niet, want jij bent lelijk.´ Een volwassene zegt: ' Je past niet in ons team' of 'Het voelt gewoon niet goed met jou.' Het is natuurlijk een zogenaamd beschaafde manier om dezelfde boodschap over te brengen als het kind: sommige mensen vallen erbuiten, omdat ze 'het' missen, omdat ze lijden aan de handicap die we niet als zodanig benoemen. Ze zijn lelijk, sociaal minder begaafd, of missen hoe dan ook de eigenschappen die medemensen kunnen prikkelen. In boeken en ideologieen worden leefwijzen gepredikt die dit onrecht moeten opheffen. Wie de rug recht en om zich heen kijkt ziet meteen dat dit een illusie is. In de menselijke aard zit net zo goed het mechanisme van natuurlijke selectie, de keiharde wet van het recht van de sterkste, als in dieren. Helaas, geen utopische ideologie, religieus dan wel politiek, zal hier ooit iets aan kunnen veranderen.
Niemand die de ontluisterende waarheid zo recht voor zijn raap naar voren brengt als de Franse schrijver Michel Houellebecq. Personages in zijn boeken vallen buiten de boot omdat ze lelijk zijn, of gewoon om onverklaarbare reden 'het' niet hebben. Dit zijn ze altijd al geweest, of ze zijn het geworden door intrede van ouderdom of een ongeval. Seks is onbereikbaar voor deze mensen, op het werk (als ze dit al kunnen vinden en vasthouden) neemt niemand ze serieus. Na een jeugd, waarin ze zonder uitzondering worden gepest, waarin ze onderaan de pikorde staan, volgt een studententijd zonder relaties, een tijd van langs de kant staan op feestjes, een tijd waarin niemand hen aanspreekt en iedereen wegloopt zodra zij een poging tot contact leggen doen.Uiteindelijk volgt een leven van eenzaam wegkwijnen, de seksuele frustraties botvierend op prostituees.
Toegegeven, Houellebecq brengt de feiten wel op een extreme wijze. Maar door overdrijving kun je juist een zaak duidelijker aan het licht brengen. De beste man heeft zijn ogen goed de kost gegeven. De mens leeft nog altijd volgens de wetten van de natuur. De sterken overheersen de zwakkeren en de natuurlijke instincten overheersen de ratio. Socialisme wil ons doen geloven dat we dit allemaal ongedaan kunnen maken door ons ver ontwikkelde verstand. Het christendom wil ons wijsmaken dat na dit leven een hiernamaals volgt waarin de eersten de laatsten zijn. Het zijn utopieen. De natuur kent geen 'rechtvaardig' of 'onrechtvaardig', de natuur kent slechts zijn eigen beloop.
Wat wordt uiteindelijk van de mens onderaan de pikorde? Hij hoopt zijn frustraties op, is zich door zijn ver ontwikkelde menselijke geestelijke vermogens volledig bewust van zijn positie. De één kwijnt weg, de ander berust in de situatie en praat deze recht en weer een ander rijdt op een kwade dag met zijn Suzuki Swift op een mensenmassa in. Het trieste lot van de net-nieter.
Een raad aan de Darwinistisch marginale mens. Spiegel je aan dieren. Zij accepteren de positie waarin ze verkeren. Ze leven zoals ze leven, doen zoals ze doen en zijn zich bewust van de ruimte die ze hiervoor hebben. Haal eruit wat erin zit binnen de situatie waarin je leeft, maar probeer je er niet aan te onttrekken. Wie voor een dubbeltje is geboren wordt immers nooit een kwartje.
|